دور جدید ِ فعالیت‌های روات حدیث، به زودی با مدیریت تازه از سر گرفته خواهد شد.

مساله رویکرد حوزه علمیه به رسانه‌ها از مدتها قبل مورد بحث و بررسی کارشناسان بوده است. اینکه آیا هر خبری از حوزه علمیه را می توان منتشر کرد یا اینکه باید اخبار حوزه را در حداقل لازم منتشر کرد، دو رویکرد مورد مناقشه میان کارشناسان رسانه درگیر این بحث بوده است. از گذشته تا به امروز، رسانه‌های محلی و کشوری ایرانی، با نوعی احتیاط و محافظه کاری وارد بحث اخبار حوزه علمیه قم و اخبار حوزه دین ـ البته با احتیاط کمتر در این باره ـ شده اند.

این رویکرد احتیاطی تا آنجا پیش رفت که در برهه‌ای از زمان، مسوولان دست اندرکار حوزه علمیه قم متوجه شدند اخبار حوزه علمیه در رسانه ها تقریبا پوشش داده نمی شود چرا که رسانه ها بیم آن را دارند که با پوشش نادرست به علت عدم توانایی خبرنگارشان، موجبات انتقال نادرست اطلاعات یا رنجش علما را فراهم کنند و ازین رو عدم انتشار اخبار تا سر حد ممکن را برگزیدند. از آنجایی که عدم ارتباط میان حوزه های علمیه و مردم به واسطه رسانه‌ها، باعث معضلات زیادی می‌شد، و همچنین برای استفاده از خلاء موجود در بحث‌های رسانه‌ای حوزه علمیه، ایده تولید خبر حوزه توسط حوزویان مطرح شد.

خبرگزاری رسا، نخستین سامانه خبری حوزوی بود که به مدد اینترنت، تلاش کرد با استفاده از خلاء موجود در رابطه میان رسانه‌ها و حوزه علمیه؛ تولید و توزیع اخبار حوزه های علمیه را به دست گیرد.  تا چندین سال، رسا که حالا به خبرگزاری هم تبدیل شده بود، با بودجه‌ای که از یکی از نهادهای همگام با حوزه و همراه با انقلاب اسلامی دریافت می‌کرد، پوشش انحصاری اخبار حوزه علمیه و مراجع را به دست گرفته بود. خبرنگاران رسا با دسترسی خوبی که داشتند، همه چیز را ضبط می کردند و بعد در دفتر این خبرگزاری در خیابان مرکزی شهر قم، صفائیه، به سرعت عین صبحت ها پیاده می شد و سپس با در نظر گرفتن ملاحظاتی که حوزویان در انتشار اخبارشان داشتند، منتشر می شد.

دوران طلایی خبرگزاری رسا چند سالی طول کشید اما به دلایلی ـ که مجال مطرح کردنشان در این فرصت نیست ـ رو به افول گذاشت. اما آن چه که تیر خلاص را به سلطه انحصاری خبرگزاری رسا بر اخبار حوزه زد، آغاز به کار مرکز خبر حوزه بود. حجت الاسلام مولایی، مسوول هفته نامه افق حوزه، یک رسانه کلیشه‌ای داخلی حوزه که هنوز هم منتشر می شود ـ این بار از درون حوزه علمیه و نه از یک نهاد همکار حوزه، برای اصلاح رابطه خبر و حوزویان اقدام کرده بود تا دیوار بی اعتمادی میان خبرنگاران و قشر سنتی حوزه را از بین ببرد.

مرکز خبر حوزه، از آنجا که از نظر سازمانی زیر نظر شورای مدیریت حوزه های علمیه و شخص مدیر حوزه علمیه، حجت الاسلام و المسلمین حسینی بوشهری فعالیت می کرد، نفوذ خوبی میان مراکز حوزوی داشت. این مرکز، علاوه بر داشتن یک پایگاه خبری، اخبار خود را برای رسانه ها، با نمابر ارسال می کرد که باعث شده بود تا مدتها رسانه ها به این نمابرها رجوع کنند و سایت این مرکز رتبه خوبی نداشته باشد.

از سوی دیگر روند تایید خبر در ابتدای تشکیل مرکز خبر حوزه، بسیار کند بود به شکلی که اخبار در روز جمع می شد و تنها با امضای یکی از مسوولین حوزوی، در یک ساعت خاص همه با هم منتشر می شدند. روندی که با تغییر مدیر حوزه علمیه قم به آیت الله مقتدایی، عوض شد و دوران شکوفایی مرکز خبر حوزه نیز در این ایام شکل گرفت. از سوی دیگر در همین ایام، مرکز خبر حوزه با عنوان خبرگزاری حوزه، از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز گرفت.

هم اکنون در رسانه مرکز خبر حوزه و خبرگزاری رسا رقابت نسبتا دوستانه ای با هم در پوشش اخبار حوزوی دارند و در نهایت با تلاش مضاعفشان به تولید سخت خبر یا خبر خام در حوزه علمیه همت می گمارند.

اما آنچه در بالا گفته شد، بحث تاریخی نسبتا کوتاهی از رابطه رسانه ها و رسانه های حوزوی دست اندرکار خبر بود ولی در باب محتوای تولیدی در مراکز دست اندرکار خبر حوزه باید گفت وضع چندان تغییری نکرده است. صفحه اول خبرگزاری رسا و مرکز خبر حوزه پر از نقل سخنرانی و گفتگو و مصاحبه تلفنی است. خبر چالش برانگیزی در هیچ کدام از این خبرگزاری ها دیده نمی شود. یادداشت اعتراضی یا انتقادی یا حتی تحسین فعالیت های حوزوی با واکاوی این فعالیت ها جایی در این دو رسانه ندارد و در واقع این دو خبرگزاری تبدیل به محل انتشار بیانات مراجع، صحبت های بعد از درس علما، سخنرانی ها و گفتگوهای موضوعی شده اند و مخاطب عام و حتی مخاطب خاص حوزوی را نیز جلب نمی کنند.

هنوز رابطه حوزه و رسانه ها حتی خود رسانه های حوزوی، به جایی نرسیده است که یک رسانه حوزوی به نقد یکی از مراکز حوزوی بنشیند یا معضلات طلاب مطرح شود. تمامی مسائل پیش آمده طلاب و مراکز حوزوی، در دیگر رسانه ها پوشش داده شده اند تا حدی که اگر کسی بخواهد از بهترین گزارش نویس در حیطه حوزه های علمیه نام ببرد، باید به سراغ یک نویسنده غیر حوزوی برود که  با قلم خوب و سابقه زندگی در قم و آشنایی با حوزه، آنچه را که حوزویان می دانند، بیان می کند. مساله ای که برای حوزه علمیه به این عظمت واقعا زیبنده نیست.

البته در سال های اخیر پایگاه خبری روات حدیث نیز شکل گرفته است که ایده آن برای پوشش همین خلاء بوده است اما … بهتر است از ماجرایی که بر این پایگاه رفته است چیزی ننویسیم ولی فعالیت آن در حال حاضر خود گواه استقبال حوزه از رسانه ها است. البته سو تفاهم نشود، کلیت حوزه یعنی طلاب بسیار با رسانه ها رابطه خوبی دارند و طلاب رسانه ای خوبی داریم که وبلاگ ها و سایت های خوبی دارند اما ذهنیت سنتی در حوزه، همچنان بر اختفای اسرار آل محمد پافشاری می کند در حالی که امروزه باید با هجوم رسانه ای از اسرار آل محمد حمایت نکرد و اختفا تنها باعث می شود دیگران به سراغ آن بروند و هر چه می بینند، منعکس کنند و از حوزه، یک ماهیت رازآلود غیر قابل کشف بسازند و مردم را نسبت به روحانیون بدنام کنند.

حال اگر به صدر مطلب برگردیم، به نظر می رسد ارتباط دوستانه میان نهادهای حوزوی و خبرنگاران رسانه ها، بهتر باشد و دفتر جامعه مدرسین نیز در اصل از رسانه ها خواسته است قبل از انتشار خبر با ایشان هماهنگی کنند، امری که از ورای خطوط این اطلاعیه به دست می آید نه از عین آن.

منبع: وبلاگ خیزران

روات حدیث: هیات رییسه جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در جلسه ای که با حضور ۲۸ نفر از اعضای این نهاد قدرتمند حوزوی برگزار شد، برای دو سال آتی انتخاب شدند.

به گزارش روات حدیث، به نقل از هفته نامه ۱۹ دی استان قم، در ماه‌های گذشته بخشی از اعضای جامعه مدرسین در جلسات جامعه شرکت نمی کردند که در پی دعوت آیت الله مکارم و توصیه معظم له در جلسه این هفته شرکت کردند. بر اساس این گزارش در جلسه جمعه جامعه مدرسین حوزه علیمه قم ۲۸ نفر از اعضای جامعه حضور داشتند.

جلسه عصر جمعه جامعه مدرسین با انتخاب حضرات آیات محمد یزدی به عنوان رئیس‏، ‏ مقتدایی نایب رئیس اول و محمد مومن به عنوان نایب رییس دوم و آقایان حسینی بوشهری و عبداللهی به عنوان منشی و وافی به عنوان خزانه دار و امین مالی برای دو سال، به پایان رسید.

شایان ذکر است در دوره قبل آقایان مقتدایی و حسینی بوشهری در هیات رئیسه جامعه مدرسین حضور نداشتند.

هم چنین در خبری دیگر از جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، رییس دفتر جامعه مدرسین حوزه علمیه قم نیز تغییر کرد. حجت الاسلام شیخ علی ابراهیمی سیریزی، رییس دفتر جدید جامعه مدرسین حوزه علمیه قم است که بنا بر حکم آیت الله محمد یزدی، رییس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، به عنوان رییس دفتر این نهاد حوزوی برگزیده شده اند. شایان ذکر است ایشان در ماه های اخیر سرپرستی دفتر جامعه مدرسین را نیز به عهده داشته اند.

روات حدیث:

من در سال هشتاد و دو، پس از هفت سال تحصیل در حوزه علمیه اصفهان، برای ادامه تحصیل به قم مهاجرت کردم. در آن دوران علاوه بر درس خواندن، مسئولیت های کوچک و بزرگی هم در اصفهان داشتم و تنها عاملی که باعث شد درس خواندن و مفید بودنِ هم زمان را رها کنم و به درس خواندنِ تنها در غربت اکتفا کنم؛ احساس وظیفه بود. (توجیه این مطلب زمان و استدلال زیادی لازم دارد و در این نوشتار به دنبال بیان آن نیستم؛ لذا فاکتور می گیرمش.) هجرت به قم در مرداد آن سال شروع شد و در نیمه شهریور به پایان رسید. البته همه چیزهایی که به نحوی با من در ارتباط بودند در این مدت هجرت نکردند؛ بل چیزهایی مثل شهریه و دلم در اصفهان ماند. شهریه ام چند ماه بعد و دلم چند سال بعدتر، همزمان با ازدواج کردن به قم منتقل شد.

یکی از قوانینی که آن سالها در حوزه علمیه قم (به دلایلی که بازهم مهم نیست) وجود داشت، این بود که به طلاب اصفهانی و مشهدی حجره و به قول دانشجوها، خوابگاه نمی دادند. ما هم با این تعهد که خودمان فکری برای خوابگاهمان می کنیم، توانستیم مجوز انتقال از اصفهانبه قم را بگیریم. گفتم ما، چون ما دو نفر بودیم که هجرت کردیم. البته قبل از هجرت نیز استخاره ای زدیم و آیه آمد: ما دعای شما دو نفر را اجابت کردیم. منظور آیه به حضرات موسی و هارون بود که قرار بود به مصر بروند و مردم را به سوی حق دعوت کنند؛ ما نیز این آیه را به فال نیک گرفتیم و راهی شدیم.

روزهای اول به فکر پیدا کردن خوابگاهی بودیم که زیر نظر مدیریت حوزه نباشد و بتوانیم با لابی کردن با مسئولش، برای خودمان سرپناهی درست کنیم؛ اما به خاطر تعهدی که داده بودیم، نشد؛ یعنی نگذاشتند که بشود. چند روز بعد را به دنبال اجاره کردن خانه دانشجویی بودیم؛ اما به خاطر پولی که نداشتیم، نشد. بقیه ایام، تا پایان داستانی که می خوانید را هم بی هدف در خیابان های قم می گشتم؛ چون راهی به عقلم نمی رسید. در این جمله از صیغه مفرد استفاده کردم، چون رفیقم همان هفته اول بی خیال اجابتِ وعده داده شده شد و به اصفهان زیبا بازگشت. من هم با بزرگی مشورت کردم و او گفت: با چنگ و دندان خودت را در قم نگه دار! من هم توانستم خودم را نزدیک به دو ماه نگه دارم.

این ماندن در قم حقیقتاً چنگ و دندان می خواست. برنامه روزانه ام این بود که از ساعت هشت صبح به کلاس حوزه بروم و تا اذان ظهر، مشغول باشم. پس از آن شکمم را با کمترین قیمت سیر می کردم؛ (قبلاً گفتم که شهریه ای نداشتم و باید رعایت ته مانده پولم را می کردم.) پس از سیر شدن، به حرم می رفتم و نمازی می خواندم و گوشه ای را پیدا می کردم که از دید خدام حرم در امان باشد، تا ساعتی را ولو شوم. بعد از ظهر هم به مؤسسه امام خمینی می رفتم که فلسفه بخوانم. تا ساعت ده شب در کتابخانه مؤسسه می ماندم و آخرین نفری بودم که با زور حراست مؤسسه بیرون می رفتم. پس از آن ساکی را که همیشه به همراه داشتم را روی دوش می انداختم و به سراغ رفقا می رفتم تا پیش آنها بخوابم. این رفقا شامل صمیمی ترین ها تا کسانی که فقط با هم سلام و علیکی داشتیم می شدند. ماندن پیش رفقا چهل شبی ادامه داشت؛ تا جایی که رفقا تمام شدند و من هم رویی نداشتم که این روش را ادامه دهم. اولین شبی که رفیقی برایم نمانده بود، مستأصل از مؤسسه بیرون آمدم. نزدیک در ورودی، یکی از رفقا را دیدم که هنوز سرش خراب نشده بودم. با دیدن من فریاد زد که کجایی از بس به دنبالت گشتم؟ گفتم: چطور؟ گفت: از بچه ها شنیده ام که آواره ای؛ امشب را به خانه ما بیا. من هم تعارف سر دستی کردم که مزاحم نمی شوم. دستم را کشید و گفت: خفه شو. آن شب، شام درست درمانی خوردم و روی یک پتوی سفید خوابیدم. به سقفی که بالای سرم بود نگاه کردم و با خود گفتم: این هم از سقف امشب؛ بخواب تا سقف فردا شب.

فردا صبح زود، خوشحال و شارژ از خانه رفیقم بیرون زدم. شام و صبحانه خوبی خورده بودم و شبی را با آرامش پشت سر گذاشته بودم. همین ها تحملی به اندازه یک هفته به من داد. البته به این انرژی نیاز داشتم؛ چون هفته بعد را واقعاً آواره بودم. ظهرها را در حرم می گذراندم و شب ها را روی نیمکتی در پارکی نزدیک حرم. این جمله را شماراحت می خوانی و دست بالا، نُچ نُچی می کنی؛ اما من با تمام سختی هایش آن را از سر گذرانده ام. آخرین شب هفته، روی نیمکتم خوابیده بودم که دستی تکانم داد؛ چشمها را باز کردم و صاحب دست را دیدم. طرف مأمور بهزیستی بود و می خواست جمعمان کند. من هم دست پیش را گرفتم که خجالت نمی کشی که می خواهی من را با این تیپ و هیبت ببری بهزیستی؟ آقای بهزیستی گفت: چرا اینجا خوابیده ای؟ گفتم: طلبه هستم و نصف شب از اصفهان به اینجا رسیده ام. اینجا خوابیده ام تا صبح شود و به حوزه بروم. راست می گفتم؛ هفته پیش، نصف شب از اصفهان رسیده بودم و امشب هم اینجا خوابیده بودم تا فردا به حوزه بروم. آقای بهزیستی جواب داد: ولی نگهبان پارک می گوید چند شب است اینجا می خوابی! آچ مز شده بودم. خودم را به خریّت زدم و گفتم: من؟ طرف نگاهی به لباسی که پوشیده بودم کرد و گفت: به هر حال اگر دوباره اینجا دیدمت، جمعت می کنم. او رفت و من هم راهی شدم. ساعت دو و سه صبح بود و من خواب آلوده، تلو تلو می خوردم. رفتم تا به یک حمام عمومی رسیدم. اما بسته بود. در زدم و صاحبش را از خواب بیدار کردم. حمامی پرسید: چه کار داری؟ گفتم: آدمی زاد در حمام عمومی چه کار دارد؟ گفت: برو بعد از اذان صبح بیا؛ اما از بس اصرار کردم راضی شدو راهم داد. من هم رفتم تو و تا صبح خوابیدم.

فردا صبح رفتم سر کلاس و ظهر آمدم حرم. نماز را خواندم و روبروی ضریح مطهر به ستونی تکیه دادم. دقایقی به ضریح نگاه کردم و دست آخر گفتم: دم شما گرم! عجب اجابتی کردید.

این را که گفتم، عقل از سرم پرید. از جا بلند شدم و با سرعت به سمت ساختمان مدیریت حوزه رفتم. خودم را به طبقه چهارم رساندم و به اتاقی رفتم که چند ماه پیش، پرونده ام را از اصفهان به آنجا تحویل داده بودم. در آن اتاق دو نفر، یکی با لباس شخصی و دیگری سیدی معمم کار می کردند. پرونده من زیر دست سید بود. سلامش کردم و او هم چشمش را از مونیتور روی میزش برداشت و جوابم داد. وضعیتم را توضیح دادم و گفتم: آقا جان! خر ما از اول دُم نداشت. پرونده ما را بدهید تا به ولایت خودمان برگردیم. سید گفت: شما پرونده ات را کِی به قم آورده ای؟ گفتم: همین مرداد امسال. سید گفت: بر اساس فلان قانون، حداقل باید یک سال پرونده ات در قم بماند؛ پس نمی توانی پرونده ات را به اصفهان برگردانی. این جمله، مانند جرقه ای به انبار باروت بود. در کسری از ثانیه، از این سوی میز، یقه سید را گرفتم و از جا بلندش کردم و با کله به بینی اش کوبیدم. مونیتور روی زمین افتاد و مانند بینی سید شکست. در یک دقیقه بعد، هر فحشی بلد بودم را دادم و آن چنان داد زدم که هر آدمی که در ساختمان مدیریت بود، به داخل آن اتاق آمد. همه تلاش می کردند من را از سید جدا کنند؛ ولی من یقه او را رها نمی کردم. در یک بی منطقی کامل او را مقصر می دانستم و می خواستم تمام بدبختی های هفته پیش را تلافی کنم. سرانجام بعد از یکی دو دقیقه،غائله با دخالت بچه های حراست تمام شد. آنان، دو نفری دستم را از پشت گرفتند و از اتاق بیرونم آوردند. در همان لحضات رسماً تهدید می کردند که پدرت را جلوی چشمت می آوریم. اما سید با دستمالی خونی که جلوی صورتش گرفته بود، به دنبالمان دوید که کجا می بریدش؟ او با من مسئله شخصی داشته و کاری به مسئولیتم ندارد. بزرگوار آنقدر دروغ گفت تا دستم را رها کردند و رفتند.

دوباره آچ مز شده بودم. روی زمین نشستم و سرم را روی زانو گذاشتم. کسی آمد و لیوان آبی به دستم داد. به انبوه جمعیتی که مبهوت این ماجرای اکشن بودند نگاه کردم. از میان آنها یکی از بچه های اصفهانی بیرون آمد. کنارم نشست و گفت: چه مرگت شده؟ با بی میلی، در دو سه جمله وضعیت را برایش توضیح دادم. او گفت: حاضری به خوابگاه طلاب غیر ایرانی بیایی و در عوض روزی دو ساعت کار کردن در معاونت فرهنگی، خوابگاه و غذا بگیری؟

بالاخره خودم را از آن آشوب نجات دادم و با رفیق اصفهانی به خوابگاه غیر ایرانی ها رفتم. آدم هایی که با عقاید و رفتارشان زندگی ام را زیر و رو کردند. به همین راحتی اجابت شده بودم. البته اوضاع کمی تغییر کرده بود؛ در دو ماه گذشته، مشکلات به حدی روحم را صیقل داده بود که احساس نزدیکی زیادی به خدا می کردم؛ حالتی که بعد از آن، احساس نکردمش.

پی نوشت:

هرچند این داستان واقعی است؛ ولی شما فرض کن همه اسامی و افراد تخیلی هستند.

پا نوشت:

به جای اینکه در این داستان به دنبال مقصر باشی؛ به این فکر کن که ربط آن را با مصیبت هایی که به ما می رسد، چیست؟ این مطلب را اولاً برای این منظور نوشته ام؛ و ثانیاً برای «دیگران». دوباره احساس وظیفه کرده ام و می دانم این بار غیر ازخودم، «دیگران» را نیز گرفتار می کنم. گرفتاری در پیش است که عاقلان دانند.

تکمله:

چند ماه بعد از ماجرای اکشن، به سراغ سید رفتم. بینی اش خوب شده بود و مونیتور را عوض کرده بودند. سلامش کردم و گفتم: من را می شناسید؟ نگاهش را از صفحه مونیتور برداشت و گفت: نه! گفتم: من همان کسی هستم که بینی ات را شکستم و تو اجازه ندادی چوب در آستینم کنند. گفت: من؟ عوضی گرفته ای!! گفتم: نگرفته ام. گفت: شاید یک طبقه اضافه آمده ای. اینجا همه طبقات هم شکل اند. گفتم: می دانم نمیخواهی خجالتم بدهی؛ ولی با این کار، بیشتر خجل می شوم. گفت: هر چه ما می گوییم نر است، تو می گویی بدوش!! هرچه گفتم و قسمش دادم و شاهد و دلیل آوردم؛ از رو نرفت. حتی اجازه نداد ببوسمش!

منبع: اینجا یک منبر دیجیتال است: شما را اجابت کرده‌ایم

وی با تاکید بر لزوم تدریس کتب حدیثی در حوزه‌های علمیه و آشنایی طلاب با این کتب ادامه داد: شود کتاب شریف اصول کافی در مرکز تخصصی تبلیغ سفیران هدایت تدریس می‌شود که در این کلاس حدیثی ۱۰۰ نفر از طلاب حوزه‌های علمیه حضور دارند.

شیر یزدانی تصریح کرد: این طرح از سال آینده در مدارس علمیه استان قم و در مدرسه معصومیه نیز بعد از تعطیلات نوروز برگزار خواهد شد.

مسئول مرکز علمی نهج الثقلین با اشاره به اهداف برگزاری این کلاس‌ها عنوان کرد: هدف از برگزاری این کلاس‌ها آشنایی طلاب با کتب حدیثی و متن احادیث است به این امید که این آشنایی منجر به عمل بر اساس احادیث شود و طلاب در زندگی روزمره خود تلاش کنند بر اساس آنچه که در احادیث خوانده‌اند زندگی کنند.

شیر یزدانی تصریح کرد: طلاب مستعد حوزه‌های علمیه اگر با آیات قرآن و منابع روایی آشنایی داشته باشند می‌توانند منشا برکات ارزشمندی در زمینه اسلامی کردن علوم انسانی باشند.

به گزارش خبرگزاری مهر و به نقل از مرکز خبر حوزه، آیت‌الله سید هاشم حسینی بوشهری با اشاره به نام‌گذاری سال ۱۳۹۱ به سال “تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی” از سوی مقام معظم رهبری، اظهار  داشت: مسائل اقتصادی و عدم وابستگی به سایر کشورها، یکی از مهم‌ترین مسائل کشورهای مختلف جهان می‌باشد.

وی افزود: اگر کشوری از نظر اقتصادی به خودکفایی رسید و به تولیدات ملی خود تکیه کرد، می‌تواند در عرصه‌های مختلف در عرصه بین‌الملل حرفی برای گفتن داشته باشد.

عضو مجلس خبرگان رهبری با اشاره به رویکرد جدید استکبار در برابر ایران،‌ مبنی بر تحریم اقتصادی ایران اسلامی، برای به زانو درآوردن این کشور، اظهار داشت:‌ بر اساس تدبیری که رهبر معظم انقلاب، در نابودی این دسیسه دشمن داشتند، با نام‌گذاری سال گذشته، به عنوان سال جهاد اقتصادی، خواستند که مردم و مسئولان را نسبت به این توطئه دشمن توجه بیشتری بدهند.

وی ادامه داد: ممکن است که ایران اسلامی در عرصه سیاسی، تدبیر و سخنی برای گفتن داشته باشد، ولی این مسئله، نیاز به پشتیبانی دارد؛ به این معنی که اگر مردم از نظر امور زندگی و مسائل معیشتی و سایر تولیدات، به دیگران وابسته باشند، نمی‌توانند تا آخر کار مبازره و مقابله با استکبار ایستادگی نمایند.

آیت‌الله حسینی بوشهری تأکید کرد: تکیه بر تولید ملی، علاوه بر استقلال اقتصادی و وابستگی کمتر به کشورهای مختلف،‌ موجب استقلال فرهنگی و سیاسی نیز می‌شود و مبارزه و مقاومت در برابر استکبار را پایدار می‌نماید.

عضو شورای عالی حوزه‌های علمیه با بیان این که انقلاب اسلامی و مردم ایران تا کنون توانسته‌اند با جدیت در برابر تمامی دسیسه‌های و تهاجمات فرهنگی دشمن بایستند و استقلال فکری و عملی خود را در این عرصه حفظ کنند، ادامه داد: جمهوری اسلامی ایران، در عرصه سیاسی، بر خلاف بسیاری از کشورها که وابسته به بلوک شرق و بلوک غرب هستند، دارای استقلال می‌باشد و بر اساس مبانی سیاسی خود عمل نموده است.

توجه به کیفیت تولیدات داخلی

امام جمعه قم با تأکید بر این که برای داشتن استقلال در عرصه سیاسی و…، باید مردم را به استفاده از تولید ملی تشویق کرد، اذعان داشت:‌ البته تولیدکنندگان نیز باید در کنار تقویت کمّی تولیدات خود برای پاسخگویی به نیازهای داخلی، باید از نظر کیفی نیز خود را تقویت نمایند.

آیت‌الله حسینی بوشهری افزود: محصولاتی که در داخل تولید می‌شود، از نظر کیفیت، باید به گونه‌ای باشد که توان رقابت با اجناس خارجی را داشته باشد.

عضو جامعه مدرسین حوزه با دعوت از سرمایه‌گذاران برای حضور بیشتر در عرصه تولید، اظهار داشت:‌ سرمایه‌داران به جای اینکه سرمایه خود را در بخش‌های غیر تولیدی و حتی در کشورهای دیگر به کار ببرند، می‌توانند در بخش تولید سرمایه‌گذاری کرده و جامعه را برای رسیدن به خودکفایی ملی حمایت کنند.

وی ادامه داد: یکی از سنت ‌ای پر خیر و برکت نوروز، دید و بازدید است که اسلام از آن به عنوان صله ارحام و نزدیکان یاد می کند که ائمه(ع) می فرمایند: «به زیارت همدیگر بروید و در آن نشست ها از سخنان ما بگویید.» صله ارحام فرصتی بسیار مبارک در این ایام است.

شهیدی تصریح کرد: همچنین حضور در مکان های مقدس و مکان هایی که نفس های مؤمنین که عبادت کنندگان در آن مکان ها هستند تأثیر وضعی بر انسان دارد و انسان از آن مکان و فرصت، استفاده معنوی خواهد برد.

وی اظهار کرد: انواع اتفاقاتی که در نوروز می افتد می تواند به عنوان فرصت استفاده شود؛ مثلا سفر که اسلام در مورد آن توصیه دارد، همچنین نظافت و نو شدن و توجه به فقرا و مستمندان و دیدار بزرگان و گرامیداشت آنها از فرصت های خوب این عید است.

رئیس اداره امور مبلغان دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی گفت: استفاده از طبیعت به صورت سالم، جمع شدن تمام اعضای خانواده بر سر سفره عید در لحظه تحویل سال نو، در حقیقت فرصتی انسان ساز و اخلاقی است که روابط صمیمانه را بیشتر تأکید می کند.

شهیدی ادامه داد: سرآمد همه این فرصت‌ها یادآوری روز رستاخیز است، فصل بهار نمونه بارز روز رستاخیز است؛ درختان و گیاهان همه مرده اند و در این فصل زنده می‌شوند، یادآوری روز قیامت و نو شدن سال نشانه‌های رستاخیز است.

وی اضافه کرد: در فصل زمستان زمین را خشک و مرده می بینیم اما هنگامی که باران می‌بارد به حرکت در می‌آید و از هر نوع گیاهان زیبا که ترجمه آیات الهی است، می‌روید.

شهیدی تصریح کرد: منتهی این فرصت ها آسیب هایی هم دارد، اسراف در پوشش و خوراک و توأمان شدن مسائل لهو و لعب و غیبت در صله ارحام از آسیب هایی است که در این ایام به چشم می خورد.

رئیس اداره امور مبلغان دفتر تبلیغات اسلامی خراسان رضوی درباره سابقه تاریخی و دینی عید نوروز و مواجه اسلام با این عید گفت: این عید در ایران قبل از اسلام وجود داشته است و یکی از آداب خوب تمدن کهن ایرانی است وقتی که اسلام ظهور کرد و با این آداب خوب مواجه شد، آن را تأیید کرد و از فرصت های خوب در تعالی شعائر دینی استفاده و بهره برد.

شهیدی اظهار کرد: این عید کهن ماندگار شد، روایاتی از ائمه(ع) داریم که در این روزها مردم فارس به خدمت ائمه(ع) می رسیدند و این روز را تبریک می گفتند و ائمه(ع) هم از این روز به خوبی یاد می‌کردند؛ در روایات داریم که چه بسا روز قیامت در نوروز اتفاق می افتد و همچنین در روایات شیعی داریم که عید غدیر نیز در نوروز اتفاق افتاده است.

به گزارش خبرنگار مهر، کتاب‌های جرعه‌ای از صهبای حج نوشته آیت‌الله جوادی آملی، آداب سفر حج نوشته حجت‌الاسلام قاضی عسکر، مناسک عمره (به تفکیک ویژه خواهران و برادران عمره‌گزار) نوشته حجت‌الاسلام فلاح‌زاده و جرعه‌های رسالت نوشته اسحاقی منابع مسابقه کتابخوانی عمره‌گزاران حوزه‌های علمیه خواهران را تشکیل می‌دهد.

زمان برگزاری مسابقه از این کتب یکشنبه ۲۰ فروردین‌ماه خواهد بود و به صورت همزمان در میان کسانی که به سفر عمره اعزام خواهند شد، برگزار می شود.

درهمین حال برگزاری مسابقه پیامکی یکی دیگر از برنامه‌های عمره سال تحصیلی جاری حوزه‌های علمیه خواهران است که بر این اساس به منظور برقراری ارتباط معنوی با متقاضیان تشرف به عمره در سال تحصیلی ۹۱-۹۰ و نیز عمره‌گزاران سنوات گذشته، سامانه پیام کوتاه معاونت فرهنگی تربیتی مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه خواهران با شماره ۳۰۰۰۲۱۴۴۶۶ دریافت‌کننده دل‌نوشته‌ها، خاطرات کوتاه، توصیه‌ها و تجربیات زائران در سال‌های قبل خواهد بود که این پیام‌های دریافتی پس از ارزیابی در فضاسازی فرهنگی هتل‌های محل اقامت در عربستان مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

دراین راستا فضاسازی واحدهای حوزوی با آیات و روایات و انجام برنامه صبحگاه با حضور زائران سنوات گذشته از جمله سایر برنامه‌های فرهنگی پیش‌بینی‌شده برای عمره‌گزاران است که ایام هفته نیز به نام بزرگان دین نام‌گذاری شده است و طی آن برنامه‌های صبحگاه متناسب با نام هر روز در قالب‌های متنوع از جمله بیان تجربیات سفر، خاطره‌گویی و توصیه‌های لازم توسط زائران سنوات گذشته اجرا می‌شود.

همچنین جلساتی با حضور کارشناسان و عمره‌گزاران سال‌های گذشته در مدارس علمیه خواهران برگزار خواهد شد که در آن ضمن آموزش احکام و بیان گزیده‌ای از شرح حال معنوی بزرگان، مبانی اعتقادی وهابیت مورد نقد قرار داده می‌شود.

مقالات، آثار ادبی و اشعار ارسالی از سوی عمره‌گزاران به معاونت فرهنگی تربیتی حوزه‌های علمیه خواهران پس از ارزیابی ، از صاحبان آنها در برنامه‌ها و همایش‌هایی که در مدینه معظمه و مکه مکرمه برگزار می‌ شود تقدیر خواهد شد.

حجت‌الاسلام محمدصادق کفیل در گفتگو با خبرنگار مهر اظهار داشت: این طرح از مهرماه سال ۹۰ آغاز شد و تا اسفندماه در ۲۰۰ مدرسه و حوزه علمیه در سراسر کشور به اجرا در آمد.

وی اظهار داشت: در راستای اجرای این طرح و با هدف تبیین معارف نماز ۲۰۰ نشست تخصصی در مدارس علمیه برگزار شد.

اهداف طرح

کفیل ادامه داد: این طرح با هدف ارتقای شناخت طلاب از نماز و شیوه‌های دعوت مردم به این حکم بنیادین الهی اجرا شده است.

وی آشنایی طلاب همزمان با فراگیری دروس حوزوی با معارف نماز، آشنایی با اسرار و آداب نماز و پاسخگویی به سئوالات طلاب در بحث نماز و شیوه‌های دعوت به نماز را از مهمترین اهداف اجرای این طرح برشمرد.

رئیس مرکز تخصصی نماز گفت: این طرح در ۱۵۰ حوزه علمیه برادران و در ۵۰ مدرسه علمیه خواهران با همکاری معاونت تهذیب و معاونت فرهنگی این دو حوزه اجرا شده است.

وی از اهدای ۵۰ عنوان کتاب به هر مدرسه علمیه در راستای اجرای این طرح خبر داد و بیان داشت: ۱۰هزار مجلد کتاب در راستای اجرای این طرح در مدارس علمیه سراسر کشور توزیع شده است.

به گزارش خبرنگار مهر، همایش اخلاق عملی در آینه کلام علوی در چهار محور اصلی برگزار می‌شود که این محورها شامل آثار پژوهشی، آفرینش‌های ادبی، آفرینش‌های هنری و وبلاگ‌نویسی می‌شود.

براین اساس آثار پژوهشی قابل ارائه به این همایش شامل آثاری که در موضوع اخلاق فردی در نهج‌البلاغه به کنکاش می‌پردازند و آثاری که در اخلاق شهروندی به تحقیق در نهج‌البلاغه می‌پردازند خواهد بود و از جمله مسائل اخلاق فردی نیز می‌توان به مدیریت فکر، مدیریت زمان، مدیریت بر خویشتن، رفق و مدارا، انضباط و امیدواری و از جمله مسائل اخلاق شهروندی می‌توان به مدیریت محیط زندگی، تعهد اجتماعی، مشارکت‌جویی و مسئولیت پذیری اشاره کرد.

قالب‌های آثار قابل ارائه در محور آفرینش‌های ادبی نیز شامل داستان کوتاه، شعر، بازنویسی ادبی و روزنامه دیواری و قالب‌های قابل ارائه در محور آفرینش‌های هنری شامل نقاشی، خطاطی، خوشنویسی و حجم‌سازی است.

مهلت ارسال آثار به این همایش ۱۰ اردیبهشت‌ماه امسال اعلام شده و این همایش ۳۱ اردیبهشت‌ماه با همکاری بنیاد نهج‌البلاغه، معاونت فرهنگی اجتماعی شهرداری و سازمان زیباسازی شهرداری تهران برگزار خواهد شد.

عموم علاقه‌مندان می‌توانند در فراخوان این همایش شرکت کنند و برای کسب اطلاع بیشتر و ثبت نام در فراخوان نیز نشانی اینترنتی  www.womenhc.com در دسترس است.

هدف از برگزاری این همایش انس با آموزه‌های عملی نهج‌البلاغه و ترویج فرهنگ علوی در جامعه شیعی، ارتقاء فرهنگ شهروندی در سایه‌سار کلام حضرت علی(ع)، تولید ادبیات دینی در مقوله زندگی شهروندی، تولید مقالات علمی پژوهشی در حوزه اخلاق فردی و شهروندی، تولید محتوای ادبی در معرفی اخلاق شهروندی در سایه‌سار کلام علوی، تولید آثار هنری و ادبی در زمینه اخلاق عملی در نهج البلاغه و ارائه راهکارهایی برای مسئولان و دست اندرکاران اداره امور شهری عنوان شده است.