معرفی مدارس

در حوزه علمیه چهارباغ اصفهان چه می‌گذرد


مدیر حوزه علمیه امام صادق چهارباغ اصفهان با تشریح فعالیت های این مدرسه از راه اندازی مرکز پاسخگویی به سؤالات شرعی و شبهات دینی خبر داد. به گزارش خبرگزاری رسا، حجت الاسلام عبدالمجید خطاط، به تشریح برنامه های مدرسه چهارباغ اصفهان پرداخت و گفت: فعالیت های حوزه علمیه امام صادق چهار باغ اصفهان شامل دو […]

بلاگ‌چرخان طلاب

رسالت امام حسین(ع) از دیدگاه شیخ جعفر شوشتری

ویژگی شگفت آورش [امام حسین(ع)] این بود که در روز جاودانه عاشورا، میان دو مسوولیت ناسازگار و ناهماهنگ با هم، پیوند برقرار کرد و به هر دو وظیفه ظاهری و واقعی، عمل کرد. 
با عبارت فوق، تحلیل مرحوم آیت الله شیخ جعفر شوشتری۱ از قیام امام حسین(ع) شروع می‌شود، او در ادامه می‌افزاید:
همان طور که برای پیامبر(ص) در احکام تکلیفی و وضعیش، خصوصیاتی است که با احکام ظاهری امت ناسازگار است؛ همین طور هر کدام از ائمه(ع) در برنامه دعوت به سوی حق و نگهبانی از دین، وظایف خاصی دارند که در صحیفه‌های گرانمایه و پاک و بلندمرتبه آسمانی نوشته شده و به دست سفیران گرانمایه و نیکوکردار سپرده شده است۲. که هر کدام بر اساس آن صحیفه‌های آسمانی که جبرییل آورده است باید عمل نمایند، با اینکه در این صحیفه‌ها، گاه برای هر کدام برنامه و احکامی است که به ظاهر با برنامه دیگری ناسازگار است.

درست به همین دلیل است که بر پیامبران و ائمه(ع) در مورد انجام برخی امور که ضرر و خطر تسلیم آن بر ایشان آشکار است جای اعتراف و چون و چرا نمی‌ماند؛ چرا که آنان به درجه والایی از رضا و تسلیم نایل آمده‌اند که همان را می‌پسندند که به جانان می‌پسندد.

امام حسین (ع) نیز در نهضت توحیدش موظف به انجام دو برنامه و دو تکلیف بود. یکی برنامه ظاهری و هماهنگ با وظیفه و تکلیف مردم.

دیگری وظیفه حقیقی که با وظیفه خاص خود هماهنگ و در صحیفه مخصوص نگاشته شده بود. رسالت واقعی ویژه آن حضرت، او را دعوت به قیام در برابر ستم و فریب حاکم می‌کرد. گرچه در آن، شهادت خود و یاران و اسارت خاندانش قطعی می‌نمود، اما این کمترین بهایی بود که برای نجات دین می‌بایست، پرداخت؛ چرا که سرکشان تجاوز کار اموی بویژه سرکرده آنها معاویه با انواع فریب و تطمیع و دیگر شگردهای ابلیسی به گونه‌ای شخصیت کاذب خویش را در دل های ساده اندیش، جا زده بودند که بسیاری، آنان را برحق و امیرمؤمنان(ع) و فرزندان گرانمایه و شیعیانش را بر اثر بمباران تبلیغاتی رژیم اموی، به ناحق می‌پنداشتند؛ تا آنجایی که به ناسزاگویی و اهانت به آن حضرت را جزو نماز جمعه ساختند.

کار دجّال‌گری این بدعت‌گران رسوا، به جایی رسید که یکی از قربانیان فریب که در نماز جمعه ناسزاگویی به پیشوای عدالت و انسانیت را فراموش ساخته و به «مشعر» رفته بود، هنگامی که در بیابان خشک و سوزان به یاد آورد، در همان نقطه توقّف و بدعت فراموش شده را قضا کرد و برای جبران آن در همان جا مسجدی بنیاد کرد و آن را «مسجد ذکر» نام نهاد۳.

با این طوفان فریب و بیداد، اگر امام حسین (ع) نیز با آنان دست بیعت می‌فشرد و تسلیم می‌گشت، دیگر اثری از دین خدا برجای نمی‌ماند و توده‌های مردم می‌پنداشتند که آنان به راستی جانشین پیامبرند و در میان امت، کسی مخالف شیوه ابلیسی آنان نیست در حالی که پس از قیام امام حسین(ع) بر ضدّ سیاست تجاوزکارانه و شیطانی آنان و شقاوتی که نسبت به به او و خاندان وحی و رسالت روا داشتند، مردم یکّه خوردند و از خواب غفلت بیدار و به پلیدی و گمراهی زمامداران اموی پی بردند و بخوبی دریافتند که آنان سیاست بازانی جاه‌طلب و شاهانی قدرت پرست و تجاوزکارند، نه چنانکه مدّعی بودند، حجّت‌های خدا و جانشین پیامبر!

درست اینجا بود که به برکت قیام و دعوت توحیدی و شهادت امام حسین(ع) دینِ حق، بار دیگر آشکار و بدعت‌های سیاه اموی که بعنوان دین، به خورد خلق الله می‌دادند، برملا شد۴.

پی نوشت ها:
۱. وی متوفی ۲۸ صفر ۱۳۰۳ هجری است.
۲. قرآن، سوره عبس، آیات ۱۶-۲۰.
۳. فرحة الغری، سیدبن طاوس، ص۲۵؛ المنتخب، الطرایحی، ج۱، ص۵ (به نقل از ویژگی های امام حسین(ع)، ص۱۶۲).
۴. ویژگی های امام حسین(ع)، صص ۱۶۱ – ۱۶۲.

انتهای پیام/گ/۰/

دیدگاه ها

بدون دیدگاه

پاسخ بدهید

نام شما *

ایمیل شما *

وب سایت